Pod koniec lat 80-tych, współbracia z prowincji holenderskiej, (która jest obecna w Norwegii od lat 20-tych) odczuwali dotkliwy brak powołań i realną groźbę "wymarcia" franciszkańskiej obecności w tym kraju i w sąsiedniej Szwecji. Dlatego skierowali swe kroki do tych prowincji, w których było najwięcej powołań. Wiosną 1991 konferencja polskich prowincjałów podjęła decyzję o wysłaniu 3 braci do Norwegii i 3 do Szwecji. W tej sprawie podpisano też w 1992 umowę z prowincją holenderską. Z naszej prowincji jako pierwszy wyruszył o. Mikołaj Goryczka i w sierpniu 1992 zameldował się w Oslo.

W czerwcu 1993 dołączyli do niego o. Cyprian Markowski i o. Franciszek Szajer z prowincji reformackiej. Celem była budowa wspólnoty międzynarodowej, która nie miała w pierwszym rzędzie zajmować się prowadzeniem parafii. W tym celu też wynajęto mieszkanie na ulicy Akersveien. Na naukę języka dano nam dwa, trzy lata. Szybko okazało się jednak, że praca duszpasterska jednak jest istotna, stąd też pomagaliśmy doraźnie we franciszkańskich i innych parafiach. Od 1995 o. Mikołaj pracował jako wikary we franciszkańskiej Parafii pw. Św. Hallvarda w Oslo. W kwietniu 1996 na wspólnym spotkaniu "norweskich" i "szwedzkich" franciszkanów na Nesoya Holendrzy podjęli decyzję o nie przedłużaniu umowy, z 1992, czyli de facto rozwiązaniu obu międzynarodowych wspólnot. W Oslo Holendrzy przeprowadzili się z powrotem do klasztoru przy parafii św. Hallvarda.

Wkrótce okazało się, że nie po drodze nam także ze współbratem z prowincji reformackiej, który postanowił "radzić sobie samemu". Został on jednak wikarym w parafii u Holendrów. O. Cyprian został zaś wikarym w parafii Katedralnej.

W 1998 Mikołaj został proboszczem w parafii św. Hallvarda.

W lipcu 2000 dojechał do nas o. Bruno Lewandowski. W tym też roku Holendrzy, przynagleni przez radę parafialną wyprowadzili się z klasztoru przy parafii (nikt z nich w tym czasie już w parafii nie pracował) i w październiku mogliśmy w trójkę przeprowadzić się do klasztoru i nareszcie poczuć się w u siebie, zarówno w klasztorze jak i w parafii.

W styczniu 2001 opuścił nas o. Cyprian. Pod koniec roku 2001 podpisana została umowa między naszą prowincją a diecezją o prowadzeniu parafii. Oprócz pracy w największej katolickiej parafii w Norwegii (8 tys. członków z ponad 100 narodowości) bracia angażują się także w inne zadania: o. Mikołaj był w latach 1996-99 krajowym duszpasterzem muminków, przez rok duszpasterzem akademickim, a w lecie uczestniczy w obozach urządzanych przez katolicki związek młodzieżowy. Jest także asystentem jednej ze wspólnot 3-zakonu. Od 1999 jest członkiem rady kapłańskiej diecezji a od 2001 także kolegium konsultorów. O. Bruno (tutaj zwany Mariuszem), oprócz sprawowania funkcji wikarego parafii, przez dwa lata prowadził katechezę w polskiej szkole sobotniej oraz sprawuje opiekę duszpasterską nad Polakami w Stavanger. Od lipca 2003 sprawuje opiekę duszpasterska nad filią parafii na Nosoden. Bracia służą też jako spowiednicy i wykładowcy junioratu sióstr Elżbietanek.

Mamy już pierwsze widoczne owoce naszej tutaj obecności. Od września 2003 mieszka z nami na kandydatur do naszej Prowincji, Tomas - rodowity Norweg. Na razie uczy się języka polskiego na Uniwersytecie w Oslo, by później mógł kontynuować okres formacyjny w domach naszej Prowincji w Polsce.

DO GÓRY

POWRÓT