Nasze pierwsze kroki w nowej diecezji KAYA w BURKINA FASO

Nasza jednostka misyjna, w której pracuję, od ponad 20 już lat otrzymywała zaproszenia od biskupów jeszcze wtedy Górnej Wolty, a teraz Burkina Faso, aby otworzyć tam naszą franciszkańską misję. Pierwszą diecezją, która o to zabiegała u naszych władz zakonnych była diecezja Bobo Diulasso. Następnie nawoływania przyszły również i z innych diecezji. Nie przyjęliśmy tych propozycji z kilku względów. Pierwszym zasadniczym względem był stan liczebny naszej jednostki misyjnej. Współbracia byli chętni do wyjazdu na nową placówkę, ale ogrom pracy na miejscu, gdzie już pracowaliśmy sprawił, że wszelkie prośby współbraci spełzły na niczym.

Innym motywem, że nie przyjęliśmy tych propozycji był fakt, że biskupi chcieli, abyśmy pracowali tylko w parafii, bez możliwości podjęcia innej formy życia franciszkańskiego

Okazja nadarzyła się w roku 2000, kiedy do władz zakonnych naszej wtedy Federacji zwrócił się biskup diecezji Kaya Thomas KABORE. Propozycja ta została poddana głosowaniu współbraci zebranych na spotkaniu przygotowawczym do przejścia ze statusu Federacji do Prowincji. Na spotkaniu tym współbracia opowiedzieli się za przyjęciem tej propozycji i zaproponowali skład ekipy, która miała podjąć się zadania utworzenia pierwszej misji naszej młodej Prowincji Słowa Wcielonego w Afryce Zachodniej.

W drugiej połowie lipca 2003 udałem się wiec w towarzystwie naszego Wikariusza Prowincji oraz dwóch współbraci, z którymi miałem kiedyś pracować z Togo do Burkina Faso, naszego sąsiada z północy. Udaliśmy się tam, aby spotkać się z biskupem, a zarazem poznać nową diecezję i nową parafię, które miały się stać w przyszłości naszym miejscem integracji. Zostaliśmy bardzo mile przyjęci przez biskupa diecezji Kaya, Thomasa KABORE. Biskup w prostych słowach wyraził, co go skłoniło do zaproszenia duchowych synów św. Franciszka do podjęcia pracy w jego diecezji. Głównym motywem był jego osobisty sentyment do św. Franciszka. Powiedział, że pragnie, abyśmy sprawili, by jego diecezja "zakochała się w Pani Biedzie", abyśmy zakorzenili tam charyzmat franciszkański. Zarazem biskup zagwarantował nam możliwość prowadzenia wszelkiej działalności wypływającej z naszego charyzmatu. Mieliśmy być pierwszymi zakonnikami w jego diecezji. Do tej pory są tam tylko księża diecezjalni i to, zdaniem biskupa, nie oddaje w pełni rzeczywistości Kościoła.

Miasto Kaya położone jest o jakieś 100 km na północ od stolicy kraju Ouagadougou. W roku 1969 Kaya stało się diecezją. Ma ona 18000 km2 i około 780 000 mieszkańców, z czego 65 000 to katolicy. Pozostała część mieszkańców to animiści i muzułmanie oraz około 6 000 protestantów różnej maści.

Po biskupie Konstantym GUIRMA, założycielu diecezji, oraz biskupie Janie Chrzcicielu TIENDREBEOGO, zmarłym w drugim roku urzędowania w wypadku drogowym, biskup Thomas KABORE (konsekrowany w 1999), jest już trzecim biskupem tej młodej diecezji.

W skład diecezji Kaya wchodzi 7 parafii: Kaya (katedralna), Barsalogo, Bokin, Bulsa, Pissila, Tougri i Korsimoro, najmłodsza, bo założona w roku 2000, a która stała się naszą parafią, powierzoną nam przez biskupa. Diecezja liczy około 30 księży diecezjalnych i 5 Ojców Białych. We wszystkich parafiach, oprócz naszej pracują liczne zgromadzenia sióstr zakonnych lokalnych już i misyjnych. Między innymi w diecezji mamy już dwie wspólnoty sióstr franciszkanek, które zajmują się ośrodkiem zdrowia, sierocińcem oraz formacją kobiet i dziewcząt. Niektóre ze zgromadzeń sióstr opiekują się kobietami oskarżonymi o czarownictwo oraz dziewczętami, które uciekły z domów przed przedwczesnym małżeństwem.

Pod względem struktur, nasza diecezja posiada: centrum formacji dla katechetów, w którym przebywają przez cztery lata całe rodziny wraz z dziećmi. Posiada również i niższe seminarium św. Cypriana, w którym przebywa aktualnie 125 młodych ludzi na poziomie szkoły podstawowej. Od 2003 istnieje również tzw. Instytut św.Teresy. Jest to kolegium dla dziewcząt z rodzin bardziej zamożnych. W trakcie budowy jest aktualnie Liceum Techniczne. We wszystkich już parafiach istnieją szkoły podstawowe parafialne, w których prowadzony jest eksperymentalny program nauczania dwujęzycznego (moore i francuski). Moore jest nie tylko językiem lokalnym, ale również i jednym z języków narodowych. Ten system nauczania sprawia, że dzieci potrafią posługiwać się z łatwością ich językiem lokalnym również i na piśmie. Często dzieci z tych szkół czytają w niedzielę lekcję w ich języku. Nawet podczas różnych spotkań dla dzieci i młodzieży widzimy ich, jak robią sobie notatki w ich języku.

W diecezji Kaya, procent dzieci uczęszczających do szkół jest bardzo niski. Zaledwie 23% ogółu dzieci ma możliwość pójścia do szkół. Średnia krajowa jest w granicach 48%. Dlatego, aby umożliwić jak największej liczbie dzieci i młodzieży uczęszczać do szkół, biskup nasz buduje wiele szkół parafialnych oraz kładzie wielki nacisk na alfabetyzację w języku lokalnym.

Nasza diecezja ma również bardzo dobrze rozwinięty organ pomocy dla ludności w charakterze CARITAS. Pracuje ona nad rozwojem regionu, bez względu na wyznanie, czy pochodzenie. Jest ona bardzo pomocna szczególnie w okresach klęsk żywiołowych, jakie nawiedzają często nasz region. Jest to przede wszystkim głód i różne epidemie.

Nasz region jest regionem bardzo mało rozwiniętym. Ludzie żyją zasadniczo tylko z uprawy roli. Nie ma żadnego przemysłu. Ziemia, wiedząc, że nasz region jest już w strefie sahelu (przedpustynny) jest bardzo złej jakości. Mimo to ludzie starają się ją uprawiać, aby mieć z czego żyć.

Do tej diecezji przybyliśmy więc 1 października 2003 w święto patronki misji św. Teresy. Przybyliśmy w ekipie trzech braci: O. Daniel MELEDJE z Wybrzeża Kości Słoniowej, który pracuje w parafii jako wikary, oraz zajmuje się chórami i grupą powołaniową; br. Maurycy SAWADOGO, Burkinabe, ale urodzony w Wybrzeżu Kości Słoniowej, który jest z zawodu stolarzem, murarzem i spawaczem, zajmuje się stolarstwem i uczy młodych zawodu stolarza; oraz ja, pracuję w parafii jako proboszcz, oraz w diecezji jestem adwokatem w sądzie diecezjalnym. Zaczęliśmy tę pracę po wstępnym, krótkim przygotowaniu językowym, dlatego, że cała praca duszpasterska odbywa się w języku lokalnym, moore.

Jak dotąd, ludzie są nam bardzo przychylni i życzliwi. Interesują się nami i naszą pracą. Staramy się, aby nie zawieść naszych przełożonych zakonnych, współbraci, ludzi do których zostaliśmy posłani oraz biskupa i diecezji, którzy nam zaufali i w nas pokładają wielką nadzieję. Świadomi jesteśmy ciążących na nas obowiązków. Aby móc się z nich jak najlepiej wywiązać, potrzebna nam jest pomoc z góry, którą każdy może dla nas wypraszać.

Z franciszkańskim Pokój i Dobro!

Korsimoro, 2.09.2006
O. Raphael Segiet ofm

DO GÓRY

POWRÓT